บทบาทของเยาวชนที่ดีต้องเริ่มจากตรงไหน

เป็นเรื่องปกติสำหรับในทุกสังคมของแต่ละประเทศ แต่ละชุมชนว่า สมาชิกต้องมีบทบาทหน้าที่ตามสถานภาพแตกต่างกันไป โดยเฉพาะเยาวชนซึ่งถือว่าเป็นอนาคตของชุมชนและในสังคมนั้นๆ มักได้รับการดูแล สอนสั่ง เพื่อที่ว่าพวกเขาจะต้องขึ้นมาเป็นแกนนำสำคัญในการพัฒนาสังคมแต่ละแห่งให้ยั่งยืนและก้าวหน้าต่อไป โดยเฉพาะในโลกยุคดิจิตอลซึ่งทุกอย่างเข้าถึงได้ง่ายมากขึ้นนั้น เด็กๆในรุ่นถัดไปจึงมีโอกาสพัฒนาศักยภาพของตนให้สูงขึ้นกว่าคนรุ่นก่อน แต่ขณะเดียวกันก็มักพบสิ่งยั่วยุทั้งทางกายภาพ อารมณ์และจิตใจมากขึ้น เงื่อนไขของการพัฒนาตนเองหรือความคาดหวังของผู้ใหญ่ก็ยิ่งมากตาม

การกำหนดหน้าที่และบทบาทของเยาวชนที่ดี จึงเป็นของหน่วยงานและรัฐบาลในทุกประเทศซึ่งมีมาตรฐานเอาไว้ ในภาพรวมแล้ว คุณลักษณะในทางดีทั้งหลายจึงโดนนำมาเป็นส่วนประกอบสำคัญในการบ่มเพาะอบรมให้เยาวชนของประเทศ เพื่อให้ทำได้ดีเท่า หรือดีกว่าคนรุ่นก่อน อีกทั้งในแง่หนึ่งยังเป็นการฝึกฝนตนเองเพื่อสร้างบุคลิกนิสัยสำหรับใช้ชีวิตในสังคมได้ดีต่อไป

สำหรับมาตรฐานโดยทั่วไปที่กำหนดคุณค่าความดี จะยึดจากสถานภาพและบทบาท เช่น

สถาบันครอบครัว

เคารพเชื่อฟังบิดามารดา รู้จักอดออม ใช้จ่ายประหยัด ไม่ฟุ่มเฟือย รักใคร่ปรองดองพี่น้องหรือญาติๆ ปฏิบัติตนให้เหมาะสมกับชื่อเสียงวงศ์ตระกูล

โรงเรียน สถานศึกษา
เคารพเชื่อฟังครูอาจารย์ กตัญญูรู้คุณ ตั้งใจศึกษาเล่าเรียน คบหาเพื่อนฝูงในทางที่ดี สำนึกในหน้าที่แห่งการเป็นนักเรียนของตนเอง เพราะบิดามารดาต้องทำงานอย่างเหนื่อยยากในการหารายได้ ส่งเสียลูกหลานให้ไปโรงเรียน

ต่อชุมชน หรือท้องถิ่นที่อยู่

ควรรู้จักรักษาสุขลักษณะภายในชุมชน เช่น ทิ้งขยะให้เป็นที่ แล้วไม่สร้างปัญหาหรือทำลายทรัพย์สมบัติของสาธารณะ ควรมีส่วนร่วมในกิจกรรมของชุมชนนั้นๆ

ต่อประเทศชาติ

ต้องปฏิบัติตามกฎหมาย รู้จักใช้ทรัพยากรของประเทศอย่างรู้คุณค่า สืบทอดประเพณีวัฒนธรรมอันดีงาม ไม่กระทำสิ่งที่จะเป็นภัยต่อประเทศ รู้จักใช้สิทธิ เช่น ออกไปใช้สิทธิเลือกตั้ง ไม่ทุจริตคดโกง ยึดถือระเบียบวินัย โดยเฉพาะในช่วงเวลาวิกฤต หรือสถานการณ์ไม่ปกติ

ต่ออาชีพการทำงาน

พึงยึดถือคุณธรรมและจริยธรรมในอาชีพของตน และเห็นผลประโยชน์ของผู้อื่นเป็นสำคัญ เมื่อนั้นผลตอบแทนที่ได้รับก็จะกลับมาอย่างเหมาะสมเอง

แต่สุดท้ายแล้ว สิ่งที่สำคัญสุดน่าจะเป็นต่อตนเอง เพราะหากเราสามารถปลูกฝังจิตสำนึกดีให้กับเยาวชน เพื่อมีจริยธรรมในการดำเนินชีวิต เมื่อนั้นข้ออื่นๆก็จะตามมาเอง โดยเราไม่จำเป็นต้องไปบังคับกะเกณฑ์ให้มากความเลย เพราะในโลกความเป็นจริง ย่อมไม่มีใครสามารถกระทำความดีทุกอย่างได้โดยไม่มีข้อผิดพลาดใดๆ แต่หากว่าลูกหลานของเรามีจิตสำนึกต่อตัวเองในทางดีแล้ว ก็ย่อมเกิดความเห็นอกเห็นใจต่อผู้อื่น เกิดความมุ่งมั่นที่จะกระทำคุณประโยชน์ต่อสังคมและส่วนรวมได้เอง